Ik slurp dus ik ben – levensgenieten voor gevorderden

Roos Blankespoor (25)
Beroep student

Druivenridders! Het is weer tijd voor Porno in de wijngaard! Onze Wijnboerhemzelf Ilja Gort heeft ons verblijd met een nieuwe eigentijdse bijbel over Godendrank en Uilenzeik, oftewel wat wij Hollanders in een adem noemen: wijn.‘Ik slurp dus ik ben – levensgenieten voor gevorderden’ is de nieuwste editie van de boeken-serie van Gort.
Voor wie hem niet kent: hij is Nederlandse wijnboer in Frankrijk, al wonende hier en ook daar. Z’n op-slurp-wijn wordt hoe dan ook vaak terug naar Nederland gehaald, waar zij lekker mag narijpen in de schappen van o.a. de Albert Heijn. Om maar direct de kurk van de fles te trekken, of eigenlijk gewoon de dop eraf draaien: Ik slurp dus ik ben? Het lijkt een simpele afgeleide van de oorspronkelijke versie ‘ik denk dus ik besta’ (Descartes). Echter toen al was het denken van de ene persoon nogal moeilijk te bevestigen door de andere persoon. ‘Ik slurp dus ik ben’ lijkt voor de alledaagse Hollander begrijpelijker. Immers, een goed uitgevoerde slurp is niet alleen zichtbaar, maar ook hoorbaar voor een mede (slurper)-mens. Dus kan er met zekerheid worden bevestigd dat als je slurpt, je ook daadwerkelijk ‘bent’. ‘Life sucks’, want slurpen is zo makkelijk nog niet. Bedenk maar eens hoe vaak anderen –jij natuurlijk niet!- achteloos wijntje na wijntje wegslokken, onbedachtzaam, aandachtloos, app-end, iphone-end, twitter-end. Best vaak dus. En dat terwijl slurpen niet veel meer is dan het juist niet achteloos wegkieperen van deze Godendrank.

Volgens Gort is het ook een manier van kijken en een manier van leven. Want net als wijn, kan je ook het leven achteloos naar binnen kieperen. En dát is nou juist een zonde (van de wijn, maar niet minder van het leven). Wij stelletje nuchtere Hollanders zouden veel meer van het alledaagse leven kunnen opslurpen, ofwel genieten. Want genieten is net als wijn slurpen: het maakt je gelukkiger! Slurp-oefening baart slurp-kunst. Zo simpel is het dan weer wel. En dát is precies wat Gort ons probeert te vertellen. We mogen meerijden achterin de laadbak van z’n tweede geliefde, de Mehari. Al langzaam hobbelend onder de Franse zon –die ook schijnt als dat niet zo is- wijst hij ons bloemetjes langs de weg, zoemende hommels, een zwak wipje in de wijngaard, vallende piano’s, bacteriële oorlogsvoering, en binnenshuize kasteelgeheimen. Maar ook rijden we langs Bordeaux en haar buurtbewoners, chique restaurants, regenachtige rommelmarktjes, en dronken Italiaans-chateauzingende koolmeesjes. Van september tot augustus zien we babymerlootjes opgroeien, maken we kennis met belangrijke knuffelwijnboertjes, en begrijpen we langzaam de verschillen tussen Fransen en Nederlanders: alleen ons aantal armen en benen zijn gelijk. Niets ontgaat Gort’s, en daarmee ons, oog. Alles is om op te slurpen, en het landschap glijdt voorbij, alsof een zachte godendrank je keel wordt binnen gegoten.

Dit boek leert ons in details alles over wijn-maak zaken. Aan de andere kant leert het ons hoe we het leven kunnen opslurpen. Dat geluk vaker onder onze voeten ligt dan we denken. Of je nou uren hebt, of maar vijf minuutjes, deze Slurp-editie kan het prima aan, waar dan ook. Dat ‘ie bij mij niet op de wc ligt, komt ook alleen maar omdat ik daar niet graag langer verblijf dan nodig. Het boek leest op tempo, maar dat geeft niet; het is heerlijk om hierna lekker onderuitgezakt, al bladerend en wegmijmerend naar Frankrijk, alles te her-slurpen. Prachtig beeldmateriaal wordt afgewisseld met tekst, of is het andersom? En zonder bladzijde-nummers begin je altijd weer opnieuw! Heb jij ook dorst naar warmbloedige blijdschap, teringherrieketterbrommers, terminaal gecastreerde wijnstokken en roodgloeiende tongzoenen? Gewoon lezen, want het leven is om op te slurpen!